Ανοσοποιητικό σύστημα

Θηλυκό Βίντεο: Το ανοσοποιητικό σύστημα (Απρίλιος 2019).





Anonim

Το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο αποτελείται από ειδικά κύτταρα, πρωτεΐνες, ιστούς και όργανα, προστατεύει τους ανθρώπους από τα μικρόβια και τους μικροοργανισμούς κάθε μέρα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το ανοσοποιητικό σύστημα κάνει σπουδαία δουλειά για να διατηρεί τους ανθρώπους υγιείς και να αποτρέπει τις μολύνσεις. Αλλά μερικές φορές τα προβλήματα με το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να οδηγήσουν σε ασθένειες και λοίμωξη.

Σχετικά με το ανοσοποιητικό σύστημα

Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι η άμυνα του οργανισμού έναντι μολυσματικών οργανισμών και άλλων εισβολέων. Μέσω μιας σειράς βημάτων που ονομάζονται ανοσοαπόκριση, το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται σε οργανισμούς και ουσίες που εισβάλλουν σε συστήματα σώματος και προκαλούν ασθένειες.

Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελείται από ένα δίκτυο κυττάρων, ιστών και οργάνων που συνεργάζονται για την προστασία του σώματος. Ένα από τα σημαντικά κύτταρα που ενέχονται είναι τα λευκά αιμοσφαίρια, που ονομάζονται επίσης λευκοκύτταρα, τα οποία έρχονται σε δύο βασικούς τύπους που συνδυάζονται για να αναζητήσουν και να καταστρέψουν οργανισμούς ή ουσίες που προκαλούν ασθένειες.

Τα λευκοκύτταρα παράγονται ή αποθηκεύονται σε πολλές θέσεις του σώματος, συμπεριλαμβανομένου του θύμου, της σπλήνας και του μυελού των οστών. Για το λόγο αυτό, ονομάζονται λεμφικά όργανα. Υπάρχουν επίσης συστάδες λεμφοειδούς ιστού σε όλο το σώμα, κυρίως ως λεμφαδένες, που στεγάζουν τα λευκοκύτταρα.

Τα λευκοκύτταρα κυκλοφορούν μέσω του σώματος μεταξύ των οργάνων και των κόμβων μέσω λεμφικών αγγείων και αιμοφόρων αγγείων. Με αυτό τον τρόπο, το ανοσοποιητικό σύστημα λειτουργεί με συντονισμένο τρόπο για να παρακολουθεί το σώμα για μικρόβια ή ουσίες που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα.

Οι δύο βασικοί τύποι λευκοκυττάρων είναι:

  1. φαγοκύτταρα, κύτταρα που μασώνουν εισβάλλοντες οργανισμούς
  2. λεμφοκύτταρα, κύτταρα που επιτρέπουν στο σώμα να θυμάται και να αναγνωρίζει προηγούμενους εισβολείς και να βοηθά το σώμα να τα καταστρέψει

Ορισμένα διαφορετικά κύτταρα θεωρούνται φαγοκύτταρα. Ο συνηθέστερος τύπος είναι το ουδετερόφιλο, το οποίο καταπολεμά κατά κύριο λόγο τα βακτηρίδια. Εάν οι γιατροί ανησυχούν για μια βακτηριακή λοίμωξη, μπορεί να διατάξουν μια εξέταση αίματος για να δουν αν ένας ασθενής έχει αυξημένο αριθμό ουδετερόφιλων που προκλήθηκαν από τη μόλυνση. Άλλοι τύποι φαγοκυττάρων έχουν τη δική τους δουλειά για να βεβαιωθούν ότι το σώμα ανταποκρίνεται κατάλληλα σε ένα συγκεκριμένο είδος εισβολέα.

Τα δύο είδη λεμφοκυττάρων είναι λεμφοκύτταρα Β και Τ λεμφοκύτταρα.Τα λεμφοκύτταρα ξεκινούν από το μυελό των οστών και είτε μένουν εκεί και ωριμάζουν σε Β κύτταρα, είτε φεύγουν για τον θύμο αδένα, όπου ωριμάζουν σε κύτταρα Τ. Τα Β λεμφοκύτταρα και τα Τ λεμφοκύτταρα έχουν ξεχωριστές λειτουργίες: Τα Β λεμφοκύτταρα είναι σαν το σύστημα στρατιωτικής νοημοσύνης του σώματος, αναζητώντας τους στόχους τους και στέλνοντας άμυνες για να τους κλειδώσουν. Τα Τ κύτταρα είναι σαν τους στρατιώτες, καταστρέφοντας τους εισβολείς που έχει εντοπίσει το σύστημα πληροφοριών.

Ετσι δουλευει:

Όταν ανιχνεύονται αντιγόνα (ξένες ουσίες που εισβάλλουν στο σώμα), πολλοί τύποι κυττάρων συνεργάζονται για να τα αναγνωρίσουν και να απαντήσουν. Αυτά τα κύτταρα ενεργοποιούν τα Β λεμφοκύτταρα για να παράγουν αντισώματα, τα οποία είναι εξειδικευμένες πρωτεΐνες που κλειδώνουν σε ειδικά αντιγόνα.

Μόλις παραχθούν, αυτά τα αντισώματα παραμένουν στο σώμα ενός ατόμου, έτσι ώστε εάν το ανοσοποιητικό σύστημα του αντιμετωπίζει αυτό το αντιγόνο και πάλι, τα αντισώματα είναι ήδη εκεί για να κάνουν τη δουλειά τους. Έτσι, εάν κάποιος αρρωστήσει με κάποια ασθένεια, όπως η ανεμοβλογιά, αυτό το άτομο συνήθως δεν θα αρρωστήσει από αυτό ξανά.

Αυτός είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο οι ανοσοποιήσεις αποτρέπουν ορισμένες ασθένειες. Μια ανοσοποίηση εισάγει το σώμα σε ένα αντιγόνο με τρόπο που δεν κάνει κάποιον άρρωστο, αλλά επιτρέπει στο σώμα να παράγει αντισώματα που στη συνέχεια θα προστατεύσουν το άτομο από μελλοντική επίθεση από το φύτρο ή την ουσία που παράγει τη συγκεκριμένη ασθένεια.

Αν και τα αντισώματα μπορούν να αναγνωρίσουν ένα αντιγόνο και να τον κλειδώσουν, δεν είναι σε θέση να τον καταστρέψουν χωρίς βοήθεια. Αυτή είναι η δουλειά των Τ κυττάρων, τα οποία είναι μέρος του συστήματος που καταστρέφει αντιγόνα που έχουν επισημανθεί με αντισώματα ή κύτταρα που έχουν μολυνθεί ή έχουν αλλάξει κάπως. (Ορισμένα κύτταρα Τ είναι πραγματικά ονομάζονται "κυττάρων δολοφόνων"). Τα Τ κύτταρα επίσης εμπλέκονται στο να βοηθήσουν τα άλλα κύτταρα (όπως τα φαγοκύτταρα) να κάνουν τις δουλειές τους.

Τα αντισώματα μπορούν επίσης να εξουδετερώνουν τις τοξίνες (δηλητηριώδεις ή βλαπτικές ουσίες) που παράγονται από διαφορετικούς οργανισμούς. Τέλος, τα αντισώματα μπορούν να ενεργοποιήσουν μια ομάδα πρωτεϊνών που ονομάζονται συμπληρώματα που είναι επίσης μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος. Το συμπλήρωμα βοηθά στη θανάτωση βακτηρίων, ιών ή μολυσμένων κυττάρων.

Όλα αυτά τα εξειδικευμένα κύτταρα και τμήματα του ανοσοποιητικού συστήματος προσφέρουν την προστασία του σώματος από ασθένειες. Αυτή η προστασία ονομάζεται ασυλία.

Ασυλία, ανοσία

Οι άνθρωποι έχουν τρεις τύπους ανοσίας - έμφυτες, προσαρμοστικές και παθητικές:

Έμφυτη ασυλία

Ο καθένας γεννιέται με έμφυτη (ή φυσική) ανοσία, έναν τύπο γενικής προστασίας. Πολλά από τα μικρόβια που επηρεάζουν άλλα είδη δεν μας βλάπτουν. Παραδείγματος χάριν, οι ιοί που προκαλούν λευχαιμία σε γάτες ή γρίπη σε σκύλους δεν επηρεάζουν τους ανθρώπους. Η ενδογενής ανοσία λειτουργεί και με τους δύο τρόπους, επειδή ορισμένοι ιοί που κάνουν τους ανθρώπους άρρωστους - όπως ο ιός που προκαλεί τον ιό HIV / AIDS - δεν κάνουν άρρωστα τα σκυλιά ή τα σκυλιά.

Η ενδογενής ανοσία περιλαμβάνει επίσης τα εξωτερικά εμπόδια του σώματος, όπως το δέρμα και οι βλεννογόνοι μεμβράνες (όπως αυτές που φέρνουν τη μύτη, το λαιμό και το γαστρεντερικό σωλήνα), οι οποίες αποτελούν την πρώτη γραμμή άμυνας στην πρόληψη των ασθενειών από το να εισέλθουν στο σώμα. Εάν αυτό το εξωτερικό αμυντικό τοίχωμα σπάσει (όπως μέσα από μια περικοπή), το δέρμα προσπαθεί να θεραπεύσει το σπάσιμο γρήγορα και ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος στην επίθεση του δέρματος που εισβάλλει τα μικρόβια.

Προσαρμοσμένη ανοσία

Το δεύτερο είδος προστασίας είναι προσαρμοστική (ή ενεργητική) ασυλία, η οποία αναπτύσσεται καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Η προσαρμοστική ανοσία περιλαμβάνει τα λεμφοκύτταρα και αναπτύσσεται καθώς οι άνθρωποι εκτίθενται σε ασθένειες ή ανοσοποιούνται έναντι ασθενειών μέσω εμβολιασμού.

Παθητική ασυλία

Η παθητική ασυλία "δανείζεται" από άλλη πηγή και διαρκεί για μικρό χρονικό διάστημα. Για παράδειγμα, τα αντισώματα στο μητρικό γάλα της μητέρας δίνουν στο μωρό προσωρινή ανοσία σε ασθένειες που έχει εκτεθεί στη μητέρα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στην προστασία του μωρού από τη μόλυνση κατά τα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας.

Το ανοσοποιητικό σύστημα του καθενός είναι διαφορετικό. Μερικοί άνθρωποι δεν φαίνεται να έχουν λοιμώξεις, ενώ άλλοι φαίνεται να είναι άρρωστοι όλη την ώρα. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, γίνονται συνήθως ανοσοποιημένοι σε περισσότερα μικρόβια, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα έρχεται σε επαφή με όλο και περισσότερα από αυτά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ενήλικες και οι έφηβοι τείνουν να πάρουν λιγότερα κρυολογήματα από τα παιδιά - τα σώματά τους έχουν μάθει να αναγνωρίζουν και να επιτίθενται αμέσως σε πολλούς από τους ιούς που προκαλούν κρυολογήματα.

Προβλήματα του ανοσοποιητικού συστήματος

Οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος εμπίπτουν σε τέσσερις κύριες κατηγορίες:

  1. διαταραχές ανοσοανεπάρκειας (πρωτογενείς ή επίκτητες)
  2. αυτοάνοσες διαταραχές (στις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται στον ιστό του ως ξένη ύλη)
  3. αλλεργικές διαταραχές (στις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα προκαλεί υπερβολική αντίδραση σε ένα αντιγόνο)
  4. καρκίνους του ανοσοποιητικού συστήματος

Διαταραχές ανοσοανεπάρκειας

Οι ανοσοανεπάρκειες συμβαίνουν όταν ένα τμήμα του ανοσοποιητικού συστήματος λείπει ή δεν λειτουργεί σωστά. Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται με ανοσοανεπάρκεια (γνωστός ως πρωτογενής ανοσοανεπάρκεια), αν και τα συμπτώματα της διαταραχής μπορεί να μην εμφανιστούν μέχρι αργότερα στη ζωή. Οι ανοσοανεπάρκειες μπορούν επίσης να αποκτηθούν μέσω μόλυνσης ή να παραχθούν από φάρμακα (αυτές αποκαλούνται μερικές φορές δευτερογενείς ανοσοανεπάρκειες).

Οι ανοσοανεπάρκειες μπορούν να επηρεάσουν τα Β λεμφοκύτταρα, τα Τ λεμφοκύτταρα ή τα φαγοκύτταρα. Παραδείγματα πρωτογενών ανοσοανεπάρκειων που μπορούν να επηρεάσουν τα παιδιά και τους εφήβους είναι:

  • Η ανεπάρκεια IgA είναι η πιο συνηθισμένη διαταραχή ανοσοανεπάρκειας. Η IgA είναι μια ανοσοσφαιρίνη που βρίσκεται κυρίως στο σάλιο και άλλα σωματικά υγρά που βοηθούν στην προστασία των εισόδων στο σώμα. Η ανεπάρκεια IgA είναι μια διαταραχή στην οποία το σώμα δεν παράγει αρκετό IgA αντισώματος. Τα άτομα με έλλειψη IgA τείνουν να έχουν αλλεργίες ή να πάρουν περισσότερα κρυολογήματα και άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, αλλά η κατάσταση συνήθως δεν είναι σοβαρή.
  • Σοβαρή συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια (SCID) είναι επίσης γνωστή ως "ασθένεια αγόρι φούσκα" μετά από ένα αγόρι του Τέξας με SCID που ζούσαν σε μια φυσαλίδα χωρίς φυσαλίδες. Το SCID είναι μια σοβαρή διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος που εμφανίζεται εξαιτίας της έλλειψης τόσο των Β όσο και των Τ λεμφοκυττάρων, γεγονός που καθιστά σχεδόν αδύνατη την καταπολέμηση λοιμώξεων.
  • Το σύνδρομο DiGeorge (θυμική δυσπλασία), ένα ελάττωμα γέννησης στο οποίο τα παιδιά γεννιούνται χωρίς αδένα θύμου αδένα, είναι ένα παράδειγμα πρωταρχικής ασθένειας Τ-λεμφοκυττάρων. Ο θύμος αδένας είναι όπου τα Τ λεμφοκύτταρα συνήθως ωριμάζουν.
  • Το σύνδρομο Chediak-Higashi και η χρόνια κοκκιωματώδης νόσος (CGD) περιλαμβάνουν και την αδυναμία των ουδετερόφιλων να λειτουργούν κανονικά ως φαγοκύτταρα.

Οι αποκτηθείσες (ή δευτερογενείς) ανοσοανεπάρκειες συνήθως αναπτύσσονται μετά από κάποιον που πάσχει από ασθένεια, παρόλο που μπορεί επίσης να οφείλεται σε υποσιτισμό, εγκαύματα ή άλλα ιατρικά προβλήματα. Ορισμένα φάρμακα μπορούν επίσης να προκαλέσουν προβλήματα στη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Οι αποκτηθείσες (δευτερεύουσες) ανοσοανεπάρκειες περιλαμβάνουν:

  • Ο ιός HIV (λοίμωξη από τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας) / το AIDS (σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας) είναι μια ασθένεια που καταστρέφει αργά και σταθερά το ανοσοποιητικό σύστημα. Προκαλείται από τον ιό HIV, έναν ιό που σκουπίζει ορισμένους τύπους λεμφοκυττάρων που ονομάζονται Τ-βοηθητικά κύτταρα. Χωρίς Τ-βοηθητικά κύτταρα, το ανοσοποιητικό σύστημα δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί το σώμα έναντι φυσιολογικά αβλαβών οργανισμών, που μπορεί να προκαλέσει απειλητικές για τη ζωή λοιμώξεις σε άτομα που έχουν AIDS. Τα νεογνά μπορούν να πάρουν λοίμωξη HIV από τις μητέρες τους, ενώ στη μήτρα, κατά τη διάρκεια της γέννησης ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν λοίμωξη από τον ιό HIV, έχοντας απροστάτευτη σεξουαλική επαφή με ένα μολυσμένο άτομο ή από το να μοιράζονται μολυσμένες βελόνες για φάρμακα, στεροειδή ή τατουάζ.
  • Ανοσοανεπάρκειες που προκαλούνται από φάρμακα. Ορισμένα φάρμακα καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Ένα από τα μειονεκτήματα της θεραπείας με χημειοθεραπεία για τον καρκίνο, είναι ότι όχι μόνο προσβάλλει τα καρκινικά κύτταρα αλλά και άλλα υγιή κύτταρα που αναπτύσσονται γρήγορα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται στο μυελό των οστών και σε άλλα μέρη του ανοσοποιητικού συστήματος. Επιπλέον, άτομα με αυτοάνοσες διαταραχές ή που είχαν μεταμοσχεύσεις οργάνων μπορεί να χρειαστεί να λάβουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, τα οποία επίσης μπορούν να μειώσουν την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να καταπολεμά τις λοιμώξεις και μπορεί να προκαλέσουν δευτερογενή ανοσοανεπάρκεια.

Αυτοάνοσες διαταραχές

Στις αυτοάνοσες διαταραχές, το ανοσοποιητικό σύστημα προσβάλλει εσφαλμένα τα υγιή όργανα και τους ιστούς του σώματος σαν να ήταν ξένοι εισβολείς. Οι αυτοάνοσες ασθένειες περιλαμβάνουν:

  • Lupus: μια χρόνια ασθένεια που χαρακτηρίζεται από πόνο και φλεγμονή των μυών και των αρθρώσεων (η ανώμαλη ανοσοαπόκριση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει επιθέσεις στα νεφρά και άλλα όργανα)
  • Νεανική ιδιοπαθή αρθρίτιδα: μια ασθένεια στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος δρα σαν να έχουν ορισμένα μέρη του σώματος (όπως οι αρθρώσεις του γόνατος, του χεριού και του ποδιού) είναι ξένος ιστός και προσβάλλουν τα
  • Σκληρόδερμα: μια χρόνια αυτοάνοση ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή και βλάβη του δέρματος, των αρθρώσεων και των εσωτερικών οργάνων
  • Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα: μια ασθένεια που περιλαμβάνει φλεγμονή της σπονδυλικής στήλης και των αρθρώσεων, προκαλώντας δυσκαμψία και πόνο
  • Νεανική δερματομυοσίτιδα: μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και βλάβη του δέρματος και των μυών

Αλλεργικές Διαταραχές

Αλλεργικές διαταραχές συμβαίνουν όταν το ανοσοποιητικό σύστημα υπερνικά την έκθεση σε αντιγόνα στο περιβάλλον. Οι ουσίες που προκαλούν τέτοιες επιθέσεις ονομάζονται αλλεργιογόνα.Η ανοσολογική απόκριση μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα όπως οίδημα, υγρά μάτια, φτάρνισμα και ακόμη και μια απειλητική για τη ζωή αντίδραση που ονομάζεται αναφυλαξία. Τα φάρμακα που ονομάζονται αντιισταμινικά μπορούν να ανακουφίσουν τα περισσότερα συμπτώματα.

Αλλεργικές διαταραχές περιλαμβάνουν:

  • Το άσθμα, μια αναπνευστική διαταραχή που μπορεί να προκαλέσει αναπνευστικά προβλήματα, συχνά συνεπάγεται αλλεργική αντίδραση από τους πνεύμονες. Εάν οι πνεύμονες είναι υπερευαίσθητοι σε ορισμένα αλλεργιογόνα (όπως γύρη, καλούπια, μούχλα ζώων ή ακάρεα σκόνης), οι σωλήνες αναπνοής μπορούν να μειωθούν και να διογκωθούν, καθιστώντας δύσκολο για ένα άτομο να αναπνεύσει.
  • Το έκζεμα είναι κνησμώδες εξάνθημα γνωστό και ως ατοπική δερματίτιδα. Αν και όχι απαραίτητα προκαλείται από αλλεργική αντίδραση, το έκζεμα συμβαίνει συχνότερα σε παιδιά και εφήβους που έχουν αλλεργίες, αλλεργίες, άσθμα ή που έχουν οικογενειακό ιστορικό αυτών των καταστάσεων.
  • Οι αλλεργίες πολλών τύπων μπορούν να επηρεάσουν τα παιδιά και τους εφήβους. Περιβαλλοντικές αλλεργίες (για τα ακάρεα σκόνης, για παράδειγμα), εποχικές αλλεργίες (όπως η αλλεργική ρινίτιδα), αλλεργίες φαρμάκων (αντιδράσεις σε συγκεκριμένα φάρμακα ή φάρμακα), τροφικές αλλεργίες (όπως οι ξηροί καρποί) και αλλεργίες σε τοξίνες)είναι οι συνήθεις συνθήκες που οι άνθρωποι συνήθως αναφέρονται ως αλλεργίες.

Καρκίνοι του ανοσοποιητικού συστήματος

Ο καρκίνος συμβαίνει όταν τα κύτταρα ξεπεράσουν τον έλεγχο. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Η λευχαιμία, η οποία περιλαμβάνει ανώμαλη υπερανάπτυξη λευκοκυττάρων, είναι ο πιο κοινός καρκίνος παιδικής ηλικίας. Το λέμφωμα περιλαμβάνει τους λεμφοειδείς ιστούς και είναι επίσης ένας από τους συνηθέστερους καρκίνους της παιδικής ηλικίας. Με τις τρέχουσες θεραπείες, οι περισσότερες περιπτώσεις και των δύο τύπων καρκίνου σε παιδιά και εφήβους είναι θεραπευτικές.

Αν και οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος συνήθως δεν μπορούν να αποφευχθούν, μπορείτε να βοηθήσετε το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού σας να παραμείνει ισχυρότερο και να καταπολεμήσετε τις ασθένειες ενημερώνοντας για την κατάσταση του παιδιού σας και συνεργαζόμενο στενά με το γιατρό σας.

Τι πρέπει να φάει ένας έφηβος;

Οι έφηβοι φαίνεται να έχουν μια ατελείωτη ικανότητα για φαγητό. Λόγω της ανάπτυξης και του επιπέδου δραστηριότητας, οι περισσότεροι έφηβοι απαιτούν σημαντικό αριθμό θερμίδων κάθε μέρα. Ο έφηβος μπορεί να μην έχει πρόβλημα να φτάσει τις θερμιδικές του ανάγκες, αλλά μπορεί να μην επιλέγει θρεπτικές επιλογές. Γνωρίζοντας τι έφηβος πρέπει να φάει θα σας βοηθήσει να έχετε το δικαίωμα ...